Gremberghes Blog

Zeeland moet vooral doorgaan met het biopark-verhaal in de Kanaalzone.
De biobased economie gaat ons Zeeuwen in de toekomst gouden bergen opleveren en wat, ons milieu is er ook nog ’s mee gediend.
De Sociaal Economische Raad van Zeeland geeft het provinciebestuur een aardig steuntje in de rug. En bijna hardop wordt er tegen gedeputeerde Wiersma van Economische Zaken gezegd “Ga zo door..”
Nou kan het zijn dat de Zeeuwse SER bestaat uit volledige nitwitten, maar dat geloof ik niet.
Het kan ook zijn dat ze hun advies gebaseerd hebben op gedateerd info-materiaal, dat is goed mogelijk.
Maar het kan ook zijn dat de raad buitengewoon slecht is geïnformeerd en zelf amper moeite gedaan heeft om eens uit te zoeken hoe het er met al die mooie projecten in het kader van het Biopark-Europa verhaal (Terneuzen en Gent) voorstaat.
Had de raad dat laatste namelijk wel gedaan, dan had men vernomen dat tot op heden er sprake is de realisatie van eenderde deel van de geplande glastuinbouw in de Kanaalzone en dat die bedrijven een moeizaam begin hebben gemaakt en dat het WarmCo-project het voor deze ondernemers aanterkkelijk maakt om in Zeeuws-Vlaanderen te ondernemen, omdat ze gebruik kunnen maken van goedkope energie, gassen en water die Yara afscheidt als reststoffen.
Van al die prachtige initiatieven die sinds 2007 zijn gelanceerd zijn is na de lancering of niets meer vernomen of men is failliet gegaan. Nedalco vluchtte naar Engeland, Dow deed niet mee, Cargill ook niet, Spaanse en Britse biofuelfabrieken werden nimmer gebouwd en Rosendaal Energy ging helaas over de kop.
Nee, maar de raad vindt het wel fantastisch dat er nu een proeffabriek voor biobasedtoepassingen in gebruik is genomen. Jaja, de proeffabriek van professor Soethaert. Een oude brandweerkazerne waar de stad Gent mee in de maag zat en die nu gebruikt kan worden als laboratorium (inclusief) voor de prof die het project trekt. Stad Gent blij, de universiteit blij en Soethaert blij, maar wat dit aan nieuwe economische activiteiten zal opleveren, dat zal mij benieuwen.
Ik begrijp niet dat overheden en standsorganisatie zo positief over het Bioparkproject kunnen zijn, terwijl vrijwel alles mislukt of mislukt is. Komt nog bij dat het tij aan het keren is. Door de crisis is groene energie geen item meer. Not done. Lees de Volkskrant hedenvandage en verneem hoe Willem Vermeend en Jacqueline Cramer de groene dromen vooralsnog tot nachtmerries verklaren.
Hier in Zeeland durft men dit niet.
Neemt een SER Zeeland alles voor zoete koek en produceert een advies waar gedeputeerde Wiersma wel blij om kan zijn.
Ja, allicht…

Hulst heeft zich duidelijk overschreeuwd. Het bestuur uit de Vossenstad zou dat kabinet wel eens een lesje leren! Zomaar, zonder enig overleg met het bestuur van Hulst besluiten om een deel van het Hulster grondgebied onder water te zetten. Nooit, never, jamais,jamais,jamais. Hulst zou een juridische strijd beginnen tegen de Staat der Nederlanden, want zoals overheden met elkaar waren omgegaan in het Ontpolderingsdossier, dat kon natuurlijk niet.
Hulst sloeg oorlogstaal uit de voorbije winter.
En ik stond er soms bij en keek er naar.
Met verbazing.
Op 1 februari schref ik:
“De anders zo goedlachse burgervader steekt geagiteerd van wal. Verwijt het rijksbestuur Hulst en de Zeeuwsen te minachten, te piepelen. Na elke alinea gaat met een theatraal gebaar de vuist omhoog en klint het Ontpolderen nee!!” Dit is geen carnaval meer, dit is pure oorlogsprop…”
Daarna kregen ambtenaren van het ministerie van Landbouw gelegenheid om hun zegje te doen over de voorgenomen herinrichting van de Hedwigepolder, waarna Mulder weer aan bod kwam..
“Mulder begint namens de raad aan de litanie der nimmer aflatende woede. Hulst liet de rijksregering reeds in 2005 weten dat er geen maatschappelijk draagvlak bestond voor ontpolderen. dat dat draagvlak in de optiek van de raad nog steeds niet aanwezig is en dat de raad daarom de lijn -tegen ontpoldering – blijft volgen. Jan Frans is namens de raad van Hulst boos, omdat de gemeente voor de rijksheren nimmer als volwaardige gesprekspartner is beschouwd. “Er is veel gepraat over ons, maar nooit met ons”, briest de burgemeester. En hij gaat verder. Harder. Het Rijk heeft in dit dossier volledig gefaald, meent hij. Er is valse hoop gegeven, de verhoudingen met Vlaanderen zijn gefrustreerd en Hulst, Hulst voelt zich gepiepeld.
En ten lange leste: Hulst laat zich niet als een klein kind terzijde schuiven en belooft om juridisch alles uit de kast te zullen halen om het ontpolderingsproces te keren. Gejuich en applaus.”
De juridische kast is omgekeerd en er bleek hoegenaamd niets in te zitten om alle dreigende taal van luttele maanden terug enig gewicht te geven.
De gemeentelijke advocaten schatten de kans op succes bij juridische procedures tegen het Rijk en het ontpolderingsbesluit nihil. Nog net niet volledig kansloos.
Nu mag het Hulster bestuur zich beraden over hoe dit geval van grootspraak en gebroken beloftes verkocht moet worden aan de anti-ontpolderaars, die in februari nog in woord mochten rekenen op Hulster steun.
En een flink deel van de raad zal toch op korte termijn ook graag weten hoe nu verder…

Na het verdwijnen van de veren in 2003 heeft de provincie Zeeland de gemeenten Hulst en Sluis de belofte gedaan voor nieuwe economische trekkers te zullen zorgen ter compensatie van het verlies aan werkgelegenheid door het opdoeken van de overzetveren. In Oost-Zeeuws-Vlaanderen werd – op instignatie van bouwondernemer Jos Goossen – het plan Kloosterzande aan Zee gelanceerd. Een jachthaven in Perkpolder, een kanaaltje met daaraangelegen een nieuwbouwwijk met deels permanente, deels recreatieve woningen. In West-Zeeuws-Vlaanderen werd -gekoppeld aan het Zwakke Schakelsproject van Rijkswaterstaat – het plan Waterdunen de wereld ingeslingerd. Ook in dit geval ging het om een combinatie van nieuwe natuur en recreatie. Kloosterzande aan Zee verwerd binnen een mum van tijd tot het plan Perkpolder (nieuwe natuur, jachthaven, golfterrein en woningen).
Hoe het precies heeft kunnen gebeuren dat deze economische revivalprojecten het karakter van natuurcompensatieproject is mij nog steeds niet geheel duidelijk. Wel is duidelijk geworden dat dit verschil in karakterisering het maatschappelijk draagvlak voor deze project dag na dag is afgenomen.
En dat proces – draagvlakverlies – is nog lang niet ten einde.
De Vriendenclub “Waterdunen Nee” ziet het ledental de laatste dagen lekker groeien en ook in Oost-Zeeuws-Vlaanderen neemt het draagvlak voor het plan Perkpolder zienderogen af. Ook politiek draagvlakverlies doemt nu in het oosten op. Is in Sluis pakweg de helft van de raad tegen Waterdunen, in Hulst was tot voor kort een meerderheid voor het plan Perkpolder, maar na de laatste commissievergaderingen lijkt ook dat niet meer het geval te zijn.
De koppeling van Waterdunen en Perkpolder aan de natuurcompensatiemaatregelen voor de Westerscheldeverdieping is het stomste wat de overheden in het hoofd hebben gehaald. Ik weet zeker, had Waterdunen bestaan uit een nieuw krekengebied achter de kust met zoet water, dan hadden de bulldozers nu al door het terrein gebulderd. De keuze voor zout, voor ontpoldering dus, heeft de haalbaarheid van de projecten bijkans de das omgedaan. Nu doorgaan op de ingeslagen weg leidt alleen maar tot meer verzet, meer weerstand.
En ik vrees dat die weg gevolgd zal worden. Temeer, omdat een van de plannen, Waterdunen in dit geval, ressorteert onder de Crisis-en Herstelwet en een van de 40 landelijke projecten is die versneld zal worden uitgevoerd.
Nog even los van voor-of tegenstanders; een ding staat vast: de regievoering over deze “economische herstelplannen” is tot nu toe erg slecht geweest. En ja, als de geest uit de fles is….