Gremberghes Blog

Voor ik de gemeentelijke nieuwjaarsrecepties afging maakte ik nog een stop bij mijn moeder. Ik had al een aantal dagen niets van d’r gehoord en de reden kwam al ras op tafel. Ze had niets van zich laten horen omdat ze was gevallen. De straat was een ijsmassa geworden en ze mocht dan voorzichtig richting AH zijn gegaan, amper het parkeerterrein bij d’r flat af was ze onderuitgegaan. Een niet stakende postbode en een toevallig passerende verpleegsters hadden haar overeind geholpen en al strompelend teruggebracht naar haar woning. Ik nog wat kankeren waarom ze niet gebeld had en meer van zulks, maar zij zei “Ja, het was toch al gebeurd en ja, waarom ze hier nu niet een beetje gestrooid hebben, dat snap ik niet. Het zijn allemaal oude mensen die hier wonen en bij Ter Schorre was het ook niet te doen, alsof ze denken, die oude mensen die moeten toch maar binnenblijven.”
Gelukkig viel het met moeders mee, een volledig beurse linkerzijkant en een dikke knie, maar gelukkig niks gebroken.
Het had slechter kunnen uitpakken en voor veel mensen is dat ook gebeurd.
Ziekenhuis De Honte in Terneuzen draaide zeker de laatste vorst- en eerste dooidag overuren.
Tientallen mensen met botbreuken, spierscheuringen en meer van zulks.
“We hadden zo’n aanloop dat we er straks boetes voor moeten betalen”, wist een ziekenhuisdirecteur me te vertellen.
Want tegenwoordig is het zo dat een ziekenhuis gekort wordt op het budget als bepaalde verrichtingen te weinig gedaan worden en beboet als er te veel gedaan worden. Dat is de ziekenhuiszorg in Nederland in 2011.
“Weet je”, gaf ik ‘m aan, “proberen jullie als ziekenhuis die boetes weer te verhalen op de gemeenten. Dien gewoon een claim in dat zij als instanties tekort zijn geschoten in hun taakuitoefening. Daarover is nu een hele discussie gaande in bestuurlijk Nederland. Temeer, omdat veel gemeenten waarlijk op strooigebied tekort zijn geschoten.”
Ach ja, klonk het , laat ons daar maar niet aan beginnen. We hebben elkaar ook weer te vaak nodig. Het is beter om op goede voet met elkaar te blijven.
Ja, ik denk dat mensen die momenteel met voet, knie, arm of been in het gips lopen daar toch wat anders over denken.