Het valt me elke keer als ik even weg ben geweest op. Of het nu op een uitje van vijf, tien of dertig dagen gaat, het maakt weinig uit. En zelfs als je drie maanden uit beeld ben geweest, dan nog moet je tot de slotsom komen dat er in Zeeland hoegenaamd niets gebeurt. Hoegenaamd niets zeg ik, er gebeurt wel iets. De zon gaat elke dag op en ook weer onder. Er worden beursjes en borrels georganiseerd en goh, persconferenties, maar per saldo gebeurt er in wat voor tijdsgewricht u ook mocht kiezen in Zeeland hoegenaamd niets. Nou ja, de belastingen gaan omhoog, de toeristen blijven weg en de laatste veerpont vaart zich nog eens vast, maar per saldo, gebeurt er eigenlijk niets.
Niets schokkends althans.
Kijk dat er geen mosselzaad is weten we al een poosje en als er dan wat subsidie komt van een of andere overheid om daaraan iets te verhelpen is dat nieuws, maar eigenlijk ook weer niet, want; druppel op gloeiende plaat. En dat Thermphos gewoon verder mag gaan met de Zeeuwse luchten te besmeuren, dat wisten we ook wel al een tijdje. Spierballentaal uitkramen is een, maar optreden is iets anders.
Kijk en dan is er weer zo’n havendiner, waar heel Zeeland voor uit loopt en waar dan gezegd wordt dat de havens zo belangrijk zijn en de WCT en samenwerking en wat al niet meer, maar wie gelooft daar na tien jaar eenduidig gemurnel nog in.
En kijk, dan reizen we naar Scheveningen af om tijdens een door de Europese Commissie belegd symposium op digitale ontwikkeling te verhalen over onze inspanningen in Zeeland. Het levert ons meewarigheid op uit Friesland en Overijssel, begrip uit Brussel en contacten in Eindhoven, maar daar blijft het ook bij. Denk je dat ook maar een bestuurder interesse heeft getoond? Ben je gek!
In Zeeland tikt de klok rustig verder, maar staat de tijd eigenlijk al jaren stil.