
“Ik heb heimwee naar Balkenende als Rutte weer staat te grijnzen”. Met die regel begon Trouw-columniste Asha ten Broeke haar wekelijkse riedel in het dagblad. Ze zei politiek weinig met de oud-CDA-premier te hebben, maar vond zijn manier van communiceren met de burgers, zijn methode van het brengen van slecht nieuws “eerst het zuur, dan het zoet” veel eerlijker en empathischer.
Dat Rutte breed lachend elke keer boodschappen verkondigt die mensen zwaar in de portemonnee raken doet haar nog niet de meeste pijn, maar telkens dat joviaal gedoe en geleuter erom heen, dat lolbroekerige, dat gaat de schrijfster te ver.
Ik ben het daar volledig mee eens. Ik vind het schier ongepast dat een premier van een land – in het midden van een diepe economische crisis, die zijn sporen maatschappelijk en sociaal nadrukkelijk achterlaat – het volk oproept om te gaan consumeren op een manier die velen tegen de borst stuit. “We gaan eens een keer die nieuwe auto kopen. We gaan eens een keer dat nieuwe huis kopen. Laten we die handshake doen”, hij zei het echt. In de Kamer, big smile…
Toen Wilders dat hoorde, vroeg hij zich in gewisse af: “Wat heeft de heer Rutte gegeten: waren het paddo’s of was het een flink stuk space cake wat hij achter de kiezen had?”
Vreemd dat niet meer mensen dat dachten.
Nu hebben wij vorig jaar een nieuwe auto gekocht, wij hebben ons huis flink vertimmerd, een goede beurt gegeven, een mooie houten vloer laten leggen en komt de schilder nog een keer langs om de buitenkant strak in de verf te zetten, maar wij hebben nog op geen enkele wijze gemerkt dat onze inspanningen daadwerkelijk hebben bijgedragen aan het herstellen van onze economie. Goed de ingehuurde ondernemers hadden er wat aan, maar daar bleef het ook bij.
Rutte moet toch weten dat mensen pas echt gaan consumeren als het vertrouwen in een welvarende toekomst er is en die ontbreekt nu volledig. De werkloosheid is sinds 2008 verdubbeld, dagelijks verliezen honderden mensen hun baan, het aantal faillisementen blijft stijgen en dan heb ik het niet eens over die honderdduizenden zzp’ers die feitelijk een marginaal bestaan leiden. De maatregelen die het kabinet Rutte tot op heden nationaal genomen heeft om de crisis het hoofd te bieden hebben nog geen enkel – positief – resultaat gehad. Alle akkoorden ten spijt, ze leiden tot niets.
Als Rutte zijn laatste restje geloofwaardigheid nog wil behouden, dan stort hij per ommegaande de in de verkiezingstijd beloofde duizend euro op de bankrekeningen van alle Nederlanders, de nummers zijn bij de Belastingdienst bekend, onder vermelding van “Ruttes Nationale Consumptieakkoord”, maar dat zal-ie niet doen en dus blijven er steeds meer mensen terugverlangen naar de eerlijkheid van Balkie…hoe raar kan het lopen…