Wacht maar

Bij elke begrafenis
van mensen die je hebt gekend
lijken de bezoekers
vrienden, kennissen, familie
alleen maar ouder te zijn geworden
voor bijna niemand staat de tijd stil

alleen voor die enkeling
die het werkelijk wil
en blijft hangen
in zijn verloren jeugd
met een blonde jaren jonger
aan zijn versleten heup

Wacht maar
zie je denken
net nog niet hardop

Wacht maar
zou je kunnen horen

Wacht maar.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , | Een reactie plaatsen

Handhavers en uniformen

Uniformen kunnen rare dingen teweegbrengen met sommige mensen. Er zijn er die zich plots God wanen met een paar strepen of iets wat er op lijkt. Er zijn er die denken dat een uniform de drager status, gezag of importantie geeft. En er zijn er die denken dat ze op grond van wat stof om de lendenen kunnen doen wat normaal elke God hen zou verbieden.
Er zijn van die sergeants geweest die zich in dracht de hoogste generaals waanden, Mobutu, Amin, Gaddafi, je zelfs Bouterse groeide rap door zijn strepen. En dan hebben we tegenwoordig in zowat elke stad – als compensatie voor de agenten die uit het straatbeeld verdwenen zijn – boaz, handhavers, de parkeerwachters. Heerlijke figuren met veelal een lage opleiding en ontwikkeling, geen uitgebreid pakket aan sociale vaardigheden en vaak een te grote zonnebril.
Zo’n bril waarachter ze zich denken te verschuilen zoals Amerikaanse agenten dat in Hollywoodfilms doen. Het liefst een met van die spiegelglazen, maar ja, die zijn prijzig.

Hoe het ook zij, ik raakte deze week met zo’n redder van de mensheid in gesprek.
Niet geheel gewild, maar ik kon het niet laten om de handhaver aan te spreken op zijn handelen.
Hij had net een meisje van een jaar of dertien aangehouden, omdat ze met haar fiets tegen het verkeer inreed in de Gentsestraat. ‘Rijden in een gesloten verklaring’ heet dat geloof ik in handhaverjargon. En ja, let ons wel wezen, het is een verschrikkelijk overtreding en dat moet zo’n kind weten ook. Dus bekeuren die hap, beetje snauwerig van toon, heb je een ID, geen ID, waar is je ID…blablabla. En terwijl de handhaver zo met dat meisje bezig is zet een getinte medelandgenoot zijn dikke BMW op een plek waar dat niet is toegestaan en waar hooguit geladen en gelost mag worden. Dat gebeurt en de handhaver ziet de man nog langs ‘m lopen, maar hij zegt niets.
Ik wel.
Ik zeg tegen de handhaver: “ Waarom zeg jij niet tegen die vent dat hij hier niet mag staan?”
“Watte?”
Ik herhaal: “Waarom….staan?”
Waar bemoeit U zich mee? Krijg ik te horen.
Ik zeg: “ Je bent lekker aan het dik doen met een meisje van 13 dat tegen het verkeer ingereden heeft, maar en passant laat je andere mensen gewoon regels overtreden waar je niets van (durft) te zeggen.”
Zonnebril pissig. “Wie zegt dat?”
“Ik, Ik zeg en ik zie het…”
“O ja, die meneer is wel een ondernemer, die komt zo terug.”
“Zo, en als je ondernemer bent mag je hier gewoon je auto zetten, dacht niet dat het zo werkt…”
“Nou, die meneer heeft een ontheffing.”
“Waar dan?”
“Ja, die hoort hij te tonen.”
“Dat doet hij niet, dus is hij sowieso strafbaar…”
“Jamaar meneer wij doen ook maar ons werk…”
“Nee, dat doet U niet…”
“En wie denk je wel dat je bent?”
“Ik ben ook een ondernemer en vader en journalist en denk dat van U toch een iets andere opstelling verwacht mag worden…”
“En dat ga jij mij vertellen zeker…”

De zwarte BMW bleef staan. Zeker een kwartier.
De handhaver had er niks tegen ondernomen.
Het meisje kwam thuis met een bonnetje
en mocht uitleggen waarom ze in een gesloten verklaring was gereden.
net als jaren geleden mijn dochter dat bij ons thuis mocht doen.
Ja, iedereen deed dat en dat was waar en het gebeurt nog steeds.
Hele meutes scholieren die het eenrichtingsverkeer negeren en tegen de stroom in fietsen.
Ooit kregen wij, omdat onze dochter zo stout was geweest om tegen het verkeer in te fietsen, sociale jeugdzorg van de politie aangeboden. Opdat het nooit meer zou gebeuren dat onze kroost zulke grote fouten zou maken. We namen dankbaar gebruik van de politie-aanbod, verschenen allebei op het bureau voor ons uurtje toespitste zorg. De aanwezige dienders wisten niet hoe ze het hadden. Nog nooit eerder waren ouders op dat aanbod ingegaan, nog nooit waren er mensen op het bureau verschenen. Wij wel. Wij wilden politionele zorg, daar hadden we recht op.
Enfin, uiteindelijk was er een dame – in uniform – in huis die wel genegen bleek om even met dat rare koppel te praten.
Na een uur kregen we te horen dat de politie nooit meer die gestandariseerde brief zou versturen, dat er bij de communicatie met ouders op het taalgebruik gelet zou worden (geen gesloten verklaringen meer) en dat ze eigenlijk toch wel blij was geweest dat een ouderpaar de politie op een paar rare protocollen had gewezen.

Geplaatst in DAAR : Zeeuwse zaken, GINDER; Nationale en internationale zaken, HIER ; Zeeuws-Vlaamse zaken | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De enige echte burgemeester van Terneuzen overleden

Ronny Cerille Elodie Barbé is niet meer.
De oud-burgemeester van Terneuzen overleed deze week op 77-jarige leeftijd.
Hij leed al enige tijd aan kanker.
Met Barbé verliest Zeeuws-Vlaanderen een kleurrijk, bijzonder en soms gewoon dwars figuur.

In een stuk in de PZC over Barbés verscheiden tekent Harmen van de Werf mooi op hoe de oud-burgemeester bijna dagelijks in zijn trainingspak vanuit zijn flatwoning in Waterfront over de Scheldeboulevard en het Terneuzense sluizencomplex én terug kuierde. Hij was een bekende verschijning, genoot zichtbaar van de wisseling van de jaargetijden en de scheepvaartbewegingen. “Wat had hij”, zo schrijft Harmen, “tijdens zijn dagelijkse ochtendwandeling de bouw van de Nieuwe Sluis bij Terneuzen graag gevolgd. Het is hem niet meer gegeven.”

Mooie zinnen, die ook exact aangeven wat en wie Barbé was. De burgemeester van Terneuzen, zijn stad, ook al was hij geen dienstdoend vertegenwoordiger van de Kroon meer. Terneuzen was van Barbé en Barbé was van Terneuzen, ook al kwam hij uit de polder bij Philippine waar hij opgroeide op de boerderij van zijn vader.
Toen Ron Barbé in 2003 na de gemeentelijke herindeling plaats moest maken voor Jan Lonink had hij daar eigenlijk geen zin in. “Als we hier nu een gekozen burgemeester hadden gehad, dan – en daar ben ik van overtuigd – had Jan Lonink niet uit Overijssel naar hier moeten verhuizen”, zei hij destijds met wat bravour.
Maar goed, hij was 63, en pakte zijn nieuwe rol van pensionado op zijn manier op. Niet echt dus, hij bleef president-commissaris bij Verbrugge, actief als mosselvoorman en hield er nog wat andere bijbaantjes op na. En ja, hij liep veel en graag in zijn trainingspak.

Stront

Barbé en ik gaan een heel eind terug. We hadden heel vaak woorden, maar nooit ruzie.
“Van Gremberghe, jij, jij, jij schrijft met stront!”, mocht hij met enige regelmaat roepen en ik vond dat op den duur een compliment.
Barbé had nogal eens – zoals Geert van Istendael het mocht omschrijven – de geur van de Vlaamse Boerenbond om zich heen hangen. De bestuurder Barbé was nogal eens betrokken bij zaakjes (belastingaffaire provincie, voetbalreisjes, Scheldebekken-affaire over afval) die op zijn zachtst gezegd niet zo netjes bleken, zonder dat ze overigens tot maatregelen van bovenaf noopten.

Ron Barbé kreeg politiek met de paplepel toegediend. Al op 29-jarige leeftijd was hij wethouder in Terneuzen, voor de Verenigde Christelijke Partijen (VCP), de voorloper van het CDA. Hij zou twaalf jaar wethouder blijven. In die zelfde jaren was hij ook waterschapbestuurder eerst vanaf 1974, dijkgraaf van waterschap De Verenigde Braakmanpolders en later van De Drie Ambachten.
In 1982 toog hij naar Middelburg waar hij zeven jaar gedeputeerde was voor het CDA. De kroon op zijn loopbaan volgde in 1989 met de benoeming tot burgemeester van ‘zijn’ stad Terneuzen, waar hij 15 jaar terug, na de herindeling, aftrad.

Het ceremoniële burgemeesterschap was niet wat Barbé wilde. Absoluut niet. Hij wilde dingen kunnen doen, eiste een portefeuille en zeggenschap en dat kreeg hij van de traditionele drie fracties (CDA,PvdA en VVD) die jaren Terneuzen bestierden. De econoom Barbé – want dat was hij – droeg zorg voor de economie van Terneuzen – micro en macro zoals hijzelf vaak zei – alhoewel hij het midden-en kleinbedrijf liever aan een wethouder overliet. En hij was – niet alleen als vertegenwoordiger van Verbrugge – ook voor de stad Terneuzen de havenbestuurder. Barbé en de toenmalige PvdA-gedeputeerde Daan Bruinooge runden de havens van Terneuzen en Vlissingen, fuseerden deze tot Zeeland Seaports en brachten de Zeeuwse havens onder in een samenwerkingsverband met de haven van Rotterdam, dat uiteindelijk een avontuur bleek dat op niet uitliep.
Hoe het ook zij Terneuzen kreeg Engelhard en Outukompu dankzij de inspanningen van Barbé, de Mosselbanken werden industriegebied en de Westerscheldetunnel kwam er (westelijk en niet oostelijk van Terneuzen waar Barbé bijzonder hard voor ijverde).

Houdgreep

Ook op het gebied van de openbare orde durfde Barbé in de jaren ’90 iets aan, waar niemand eigenlijk op gerekend had. Terneuzen had destijds veel last van drugsgerelateerde overlast en criminaliteit. Van dealers tot moorden, van kwaad tot erger. In eerste instantie was Barbé de havik die alles wat met drugs te maken had hard liet aanpakken.

Van lieverlee zag ook de burgemeester in dat het dweilen met de kraan open was.
Barbé, zijn juridische medewerker Gerrit Christiaanse, Politiecommandant Fup Goudswaard, projectrechercheur Alex Dijkwel, gesteund door het Openbaar Ministerie in Middelburg begonnen in Terneuzen het zogenaamde Houdgreep-project. Dat hield in grote lijnen in dat er in Terneuzen twee coffeeshops kwamen waar onder strikte voorwaarden (de latere Ahoy-G-criteria) beperkte hoeveelheden softdrugs verkocht mochten worden voor privé-gebruik. Tegen handel op straat werd keihard opgetreden, zowel tegen kopers als verkopers. Overtreders werden uit de stad verbannen. De nieuwe aanpak wierp vruchten af, de overlast liep terug, de straathandel verdween.

Het laatste verhaal over Ron Barbé is nog lang niet geschreven. Hij was een sloper in zijn tijd als wethouder, maar liet in zijn tijd als burgemeester weer bouwen en verbouwen. Hij zei zich niet te willen bemoeien met de herindeling, maar deed dit op de achtergrond wel degelijk door voor de herindeling ervoor te zorgen dat het nieuwe Terneuzen een secretaris kreeg die Barbé wilde.

Zoals gezegd, Ron Barbé is niet meer.
Als journalist vind ik dat jammer, want waar Barbé kwam was altijd een zekere buzz, er gebeurde wat, er was wat, hij had weer iets gezegd, gedaan of juist niet. Mensen waren blij of boos, verbolgen of juist opgepept.
Als mens vind ik het ook sneu. Voor zijn vrouw, gezin, want de laatste keer dat ik ‘m trof oogde hij – slank en gebruind – gezond en een stuk jonger dan de bijna 77 jaar die hij toen was. En hij was vriendelijk en goedgemutst. Het kan snel gaan.
Ik ben blij hem gekend te hebben.
Hij was tenminste iemand.

Geplaatst in DAAR : Zeeuwse zaken, GINDER; Nationale en internationale zaken, HIER ; Zeeuws-Vlaamse zaken | Getagged , , , | 2 reacties

De Toppers van Terneuzen

De onderhandelingen voor een nieuwe bestuurdersploeg in de gemeente Terneuzen zijn nog lang niet beslecht nu binnen TOP/Gemeentebelangen mensen hun ambities pas echt kenbaar zijn gaan maken.. Lees en huiver.


Zo wil Rian de Feijter naast Frank van Hulle (portefeuilles stagnatie en feestelijkheden) wethouder van vriendendiensten en onderling geregel worden. Paula Stoker aast op de portefeuilles bijstandszaken en reïntegratie (op eigen voorwaarden), Dick Oggel op midden-en kleinbedrijf en startups (met eigen begeleiding), Jos Verdurmen denkt Terneuzen een dienst te bewijzen door wethouder te worden voor kerkelijke zaken, begraafplaatsen, (minder)opvang en veiligheid (waar hij diploma’s voor heeft). Giel van Boom komt in aanmerking voor de rol van regelwethouder. Na Pasen de verlossing…Hopelijk ook voor Jan Lonink, die eigenlijk nog tot en met 2021 wil blijven zitten.
En ja, met dit soort Toppers was er natuurlijk voor een zwaargewicht als Cees Liefting geen plaats meer aan de (dagelijkse) bestuurstafel in de grootstad.

Geplaatst in DAAR : Zeeuwse zaken, HIER ; Zeeuws-Vlaamse zaken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Illusie

Illusie.

Ze twijfelde
wist niet wat te zeggen
en bleef daarom
ook maar stil
volharden
in iets wat
onbeschrijflijk was

Ze was onbeweeglijk
wist niet waar te kijken
en fixeerde
haar kijkers
op het kruisbeeld
boven het deurgat
pijnlijk hangend

Ze was boven alles
verheven zonder daar
ooit om gevraagd te hebben
eenzaam zwevend
boven de meute
neerkijkend op
iedereen zonder uitzondering

Ik had wel een liedje
willen maken, maar kon niet zingen
niet dichten en geen ritmegevoel
hooguit de illusie dat
het al neuriënd ergens op leek
hitpotentie had.
Ze twijfelde.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen