Vooruitgang

Ik ben de zoon van een grensarbeider. Jarenlang werkte mijn vader, samen met zijn zwager en een aantal mannen uit de buurt, ver over de grens in het land der Walen. Op zondagavond reisden ze elke week met het brommertje naar Sint-Pietersstatie in Gent om vandaaruit de late trein te pakken naar Luik, Charleroi of Bergen. Op vrijdagavond kwamen ze dan weer terug.
Het was een zwaar leven. Op de fabrieken moesten ze het zwaarste, vuilste werk verrichten, discriminatie was schering en inslag, ze waren per slot van rekening buitenlanders. De verdienste was goed, maar pension-en caféhouders deden alle moeite om een substantieel deel van die verdiende gelden te innen.
Dat de mannen elke week de grens over gingen had zijn reden. De werkgelegenheid in Zeeuws-Vlaanderen was beperkt. Wie zonder kruiwagen door het leven ging, maakte weinig kans om een goede vaste baan te verwerven. Het waren de late jaren ’50 en de grauwsluier hing nog volledig over de streek. Boeren en notabelen maakten de dienst uit. En dan was er nog de kerk. Als een arbeider een tv aanschafte, kwam meneer pastoor vragen of dat wel kon en of dat niet ten koste ging van de gezinsopbouw….
Bekrompenheid en benepenheid waren gewoongoed in het landsdeel bezuiden de Westerschelde.
Drie zaken met een economische achtergrond brachten een sociaal-maatschappelijke omslag in de loop van de jaren ’60, begin jaren ’70. De kanaalwerken, de komst en groei van Dow en het regionale economische stimuleringsbeleid.
De kanaalwerken werden uitgevoerd door ondernemingen uit de Drechtstreek. Honderden werkmensen waren bij de werken betrokken, vrachtwagenchauffeurs, baggeraars, maar ook ingenieurs en constructiewerkers. Ze kwamen in horden. Woonden soms tijdenlang in woonwagens, sommigen gingen terug naar waar ze vandaan kwamen, anderen bleven achter in de streek. Vreemd volk
uit Werkendam of Gorkum. Dow trok nog meer vreemd volk aan en nog van veel verder weg. De Zeeuws-Vlaamse Kanaalzone beleefde een ware tweede industrialisatie en met dat nieuwe werk kwamen er ook nieuwe Zeeuws-Vlamingen bij. Bruine en zwarte zelfs.
Voorspoed bracht verscheidenheid.
En met die verscheidenheid verdwenen langzaam, maar zeker ook de kasten van weleer.
Zeeuws-Vlaanderen werd deel van de wereld, verloor zijn bekrompenheid…
Een kwart eeuw ging alles redelijk voorspoedig.
De bevolking groeide.
De bedrijvigheid nam toe, niet alleen fabrieken, maar het toerisme, het kooptoerisme, het bankwezen, alles explodeerde.
De dienstensector volgde.
Tot pakweg 1990 het tij keerde.
De suikerfabrieken in Sas verdwenen, de Walsenmolen, De Cokes in Sluiskil, Engelhard in Terneuzen, Dow slankte af, banken sloten, de markten zagen geen volk meer, het kooptoerisme kelderde, het reguliere toerisme liep klappen op, Morres ging failliet en meer en meer en meer…
De krimp kwam.
Guus Langeraert kwam terug naar Zeeuws-Vlaanderen
en met hem ook weer de bekrompenheid, de benepenheid, al zal het niet volledig aan de man zelf te wijten zijn…
De grauwsluier is weer over Zeeuws-Vlaanderen getrokken, net als in de jaren ’50, toen de gewone man in stilte kankerde.
Vandaag de dag stemt men op de Partij voor de Vrijheid.
En dat noemen we vooruitgang…
Mijn kinderen zullen de streek verlaten.
Dat staat vast.

Over van Gremberghe

Journalist en internetondernemer. Verslaggever in algemene dienst. Schrijft over Zeeland, Neder- en buitenland. Over wat wel en niet gebeurt, over reizen en soms over gewone mensen. Immer gedreven en oprecht, voor zover daar sprake van kan zijn.
Dit bericht is geplaatst in DAAR : Zeeuwse zaken, HIER ; Zeeuws-Vlaamse zaken met de tags , , . Bookmark de permalink.

5 Responses to Vooruitgang

  1. gremberghe schreef:

    Ik ben het hier zeer mee eens. Goed stuk.


    Ron de Kort

  2. Tom schreef:

    Off-topic:
    Guus Langeraert heeft bezwaar maken als hobby. Deze man heeft werkelijk geen enkel professioneel, of persoonlijk belang bij alle projecten die hij loopt te traineren. Realiseren mensen als Langeraert zich dat hun principes en zelfbenoemde belangrijkheid de maatschappij, de Zeeuws-Vlamingen en vele plaatselijke ondernemers miljoenen kosten per jaar?
    Guus is nu bezig om de aanleg van de nieuwe N61 lekker te rekken, omdat hij denkt dat er een verkeersinfarct komt bij de Braakman. De dodenweg blijft dus nog langer zoals het nu is dankzij deze bezwaren. Laten we op onze blote knietjes bidden dat er geen slachtoffers door vallen, want het zal uw kind maar zijn…

  3. gremberghe schreef:

    Kijk, Tom, dan zijn we weer eens een keer gelijkgestemd over iets…ik verbaas me er werkelijk over dat mijn oud-collega’s deze man voortdurend ruimte bieden om zijn verhaal te doen in krant en op de omroep. Vroeger zou hij als querulant zijn beschouwd. En dat is-ie..

  4. guus langeraert schreef:

    L.S.,

    Toch leuk dat gremberghe mij vernoemt.
    Kent hij mij dan ?

    Met een oprechte ZeeuwsVlaamse-groet,

    guus langeraert.

    • gremberghe schreef:

      Ja, helaas kent schrijver dezes de heer Langeraert en zijn gedachtengoed. Ik had het liever anders gehad, maar maakte onlangs nog kennis met zijn verkeerde sandalen…

Reacties zijn gesloten.